سلام به همه

خیلی وقته که از برگشتنم گذشته ولی دلم نیومد که از خاطرات سفرم چیزی ننویسم ! اخه تو این سه ماهه خیلی اتفاق ها افتاد که الانشم خیلی هاش از یادم رفته ....اگه ننویسم با این حافظه ی خوبی که دارم ، اصلا یادم میره که سه ماه نبودم !

ما اولش رفتیم برای یه تعطیلات 2 هفته ای ... ولی از بس که خانواده هامون که با هم فامیل هم هستیم ما رو دوست دارن و دلشون برامون تنگ میشه و ما هم دلمون نمی اد ناراحتشون کنیم تبدیل شد به سه ماه !

 قرار بود ابجی کوچیکه تو این تابستون عروس بشه و بره سر زندگی اش که چون ته تغاری بابا ست و خونه بدون اون صفا نداره . اونم که نامزدش دانشجوئه و ....برا همین گذاشتن برا تابستون سال دیگه .

 بعدشم اقای همسر برگشتن به محل سکونت ! و ما رو همون جا گذاشتن ... ما هم فرصت رو غنیمت شمردیم و یه سری به خونه ی ییلاقی بابامون زدیم و دو هفته ای بدون مرد به همراه دو تا بچه و خانم والده و ابجی خانم ها و 2 عدد خواهر زاده ی قد و نیم قد ( که همه اش با هم دعواشون میشد ) اونجا تو سرما موندیم ! تو وسط تابستون ، شبا اونقدر سرد بود که لحاف سرمون میدادیم .با این حال بچه ها یه نموره چاییدن و ......

بعدش ...اهان ، 

تا این که خونه ی بابا بعد از 3 ماه تعمیرات تبدیل به یه تالار پذیرایی! شد . هنوز پرده و مبل و ... خریده نشده بود که یه سفر کاری برای بابا پیش اومد و بابا بر خلاف همه ی مردای دیگه که سفر کاری رو به تنهایی میرن و خوش میگذرونن اصرار داشت که مامان هم باهاشون بره ! حالا هی از بابا اصرار و از مامان انکار ...  بالاخره بعد از کلی مذاکرات پدر دوستانه ی ما با مامان راضی اش کردیم که بره کرمانشاه ! بعد از 5-6 روز عروس و دوماد از ماه عسل برگشتن با کلی سوغاتی خوردنی و پوشیدنی .

فردای اون روز ( 18 شهریور- 5 روز مونده به ماه رمضون  ) مامان میره ایوون رو میشوره و یهو از بالای ایوون بدون نرده پرت میشه روی یه عالمه چوب و خرت و پرت بنایی که توی حیات ریخته بود و دنده اش میشکنه ( پهلوش ).

دکتر میگه که باید یک ماه استراحت کامل داشته باشه چون دنده رو نمیشه کچ گرفت .حالا هی مامان از خانم همکار بابا تعریف میکرد و میگفت که همش داشتن از جوون موندن من و بابا میگفتن ... از بچه هام و نوه هام میگفتن .... الهی بگم چی بشن ... اونا منو چشم کردن ... اونقدر همه گفتن فلانی چه شانسی داره .... چه شوهری چه دخترایی ... واااای     خداااااا      اماااااان      ااااااااااااخ مردم ....ایکاش دو تا پام شکسته بود ...ای کاش دستام می شکست ...ای کاش کچ میگرفتن .................

حالا هی ما می گفتیم ناشکری نکن مامان ! اگه پات یا لگنت شکسته بود حتی دستشوئی هم نمیتونستی بری ! برو خدا رو شکر کن نرفتی تو کما ! مامان چه ربطی داره ... ول کن مامان ... مامان بسه دیگه .... مامان خفه مون کردی .... اصلا فایده ای نداشت .بعدش دنبال مقصر می گشت ... یه روز می گفت : همه اش تقصیر باباتون بود منو به زور بردش کرمانشاه که این بلا سرم اومد ... یه روز دیگه میگفت : تقصیر رییس بابائه . چرا اونو فرستاد برای ماموریت که این جور بشه ! بعد میگفت : تقصیر باباست که به ایوون نرده نزده بود اگه نرده داشت که من تو حیات پرت نمیشدم ! اصلا اون بنائه مقصره که ایوون رو سرامیک کرد اخه ادم عاقل که ایوونو سرامیک نمیکنه !!!( این وسط یکی از داماد ها هی میگفت : بابا نقشه کشیده بود از دست مامان راحت شه بره زن جوون بگیره   که نقشه اش نگرفت !) تنها درمان این مسئله زمان بود که به گذشت اون کم کم مامان خسته شد و ول کرد .

 هر کسی هم که میومد عیادتش ما حالمون بهم میخورد از بس چیز های تکراری می شنیدیم .از سفر و چشم خوردن .از شرح ماجرای افتادن .از محل درد و حال و روزش .

 مامان ما هر روز میرفت خرید هر روز به پدر و مادرش سر میزد .یا خونه ی خواهراش میرفت تنها رکورد بیرون نرفتنش هم 3 روز بود . این یه ماه براش خیلی زجر اور بود.

چون نزدیک ماه رمضون بود من میخواستم برگردم که دلم نیومد . اقای همسر هم رفته بود یه ماموریت کاری حدود 40 روزه و منم تا اخر مهر موندم !( نمیدونم چه خبر بود هم شوهر من و هم شوهر 2 تا از خواهرام هم تو ماه رمضون رفتن ماموریت کاری !)تو این ماه رمضون که من اونجا بودم تقریبا هر یه روز در میون دعوت بودیم و مامان بیچاره گاهی خونه تنها میموند تا ما برگردیم .

چون مامان مریض بود سحری و افطاری افتاد گردن خواهر کوچیکه ! ( خوب من نی نی داشتم دیگه !) منم گاهی که پسرمو میبردم مدرسه اش ، براشون خرید میکردم .بالاخره مامان حالش بهتر شد و حالا میتونه راه بره .....

خوب دیگه کف کردم ... تا بعد