سلام

درست یک سال از اون موقع میگذره ! از اون روز پر اضطراب و پر خاطره ! همون روز که خونواده ی سه نفره ی ما شد چهار نفره ! روز 19 اذر ! روزی که نی نی ما بدنیا اومد !

چقدر زود گذشت ... انگار همین یکی دو ماه پیش بود که من منتظر اومدن مامانم اینا بودم ! بابا قرار بود برای یه کار اداری بره خارج و مامان همه اش ناراحت بود و حرص می خورد و می گفت : حالا که نوه مون داره بدنیا میاد و کلی کار و گرفتاری داریم باید بره خارج !! شوهر خواهرم هم میره ماموریت و مامان و 2 تا خواهرام و دو تا خواهر زاده هام یه روز مونده به زایمان اومدن خونمون . بابا منتظر بود که پاسپورتش اوکی بشه و نیومد .

نمی دونم چرا همه اش فکر میکردم از زیر عمل زنده بیرون نمیام ! یه اضطراب شدیدی داشتم که از چند روز قبل شروع شده بود و با نزدیک شدن به روز موعود تشدید میشد . روزای اخر هی شوهرم ازم در حالات مختلف فیلم برداری میکرد و این استرسم رو زیاد تر می کرد ... فکر می کردم اونم یه بو هایی برده که هی ازم فیلم می گیره ! هی فک و فامیل زنگ میزدن و احوال می پرسیدن و میگفتن اضطراب که نداری ؟؟؟ نمی ترسی که ؟؟؟ و منو بیشتر میترسوندن ! وجودم پر از استرس بود ولی با خودم میگفتم روزای اخره بذار خاطره ی خوشی ازم بمونه ... و الکی بهشون لبخند میزدم ! همش به فکر نی نی بودم که بعد از من چطور بزرگ میشه ... بقیه چکار میکنن ... پسرم چی ... و ...

شب اخر همگی رفتیم پشت بوم و فشفشه هوا کردیم ( از اونایی که تو هوا می ترکه و اسمون نور بارون میشه ! ) چقدر همه ذوق زده بودیم و من با هر لبخند یه دنیا غم تو دلم پر میشد ... اون شب تا دیر وقت خوابم نبرد . با اینکه دکترم گفته بود ساعت 11 صبح تو بیمارستان باش ولی صبح ، بعد از نماز هم خوابم نبرد . با اینکه لزومی نداشت که کاری انجام بدم ولی کمی اتاقها رو مرتب کردم . وسایلی رو که باید میبردیم تو ساک بچه چیدم . ظرفها رو شستم و ... و سفره ی صبحانه رو چیدم و بقیه رو بیدار کردم ! بعد با همه خداحافظی و ....

تو بیمارستان 3 ساعت معطل شدیم . ساعت 2 بعد از ظهر بود که رفتم اتاق عمل . و فهمیدم که با بی حسی موضعی عمل میشم ! هم خوش حال شدم که نمیمیرم !!! و هم از سوزنی که وارد نخاع میشد ، ترسیدم !!!

 بعد از تزریق بهم گفتن که میتونی پا تو تکون بدی ؟ و من هر چی زور زدم حتی نتونستم دستمو تکون بدم !!!! به ( خانم ) متخصص بیهوشی سپردم که چون از جنسیت بچه خبر ندارم هر وقت فهمید به منم بگه !( همه اش غصه می خورم که حالا که خودمون نخواستیم از جنسیت بچه با خبر شیم ، بعد از بدنیا اومدن بچه همه اول خبر دار میشن و مامان بچه اخر همه ) و من به خوابی خوش فرو رفتم ( چون اول از همه می فهمیدم بچه ام چیه !) یهو با صدای جیغ و گریه ی نی نی چشای خمارم باز شد ... با اینکه گیج و منگ بودم اول پرسیدم بچه چیه ؟ و با خوشحالی ( و بی رمق ) از خانم دکترم که داشت بهم تبریک میگفت تشکر کردم ( ادب رو داشته باشین ! )

وقتی منو به بخش اوردن منتظر نی نیم شدم ولی خبری نبود ! همه ی مامانا تو بغلشون نی نی بود بجز من ! بعد فهمیدم که اون تو بخش نوزادان بستری شده و گذاشتنش تو دستگاه ... چون موقع گریه کمی کف پاش کبود شده بود !

نی نی 4 روز بستری بود و من این 4 روز هی می رفتم و هی می اومدم !( یه ادم تازه عمل کرده اونم از طبقه سوم )

اولین کسی که خبر تولد و سلامت نی نی رو به بیرون از بیمارستان رسوند ( به خواهرام که تو خونه منتظر بودن ) خودم بودم !!!! (بیچاره ها حسابی گیج شدن ....)

 از اولین روز تولد نی نی چنان هوا سرد شد و بارون و برف شدید که من تا اون روز ندیده بودم !

 بابا هم همون روز اول تولد نی نی اومد و بعد از اون چند روزی که ما گرفتار بیمارستان و دکتر و ازمایشگاه بودیم پاسپورت گرفت و رفت !

حالا هم درست یکسال گذشته ! چقدر نی نی کوچولو مون تو این یه سال بزرگ شد ! وقتی بدنیا اومد فقط 2 کیلو و 950 بود ! لاغر و قرمز ! قدشم 49 بود ! ولی الان 10 کیلوئه ! امروزم تولدشه ! نی نی جونم تولدت مبارک !   

سالگرد ازدواج امام علی (ع)و حضرت زهرا (س)هم مبارک