سلام

چند روزی بود که حال و حوصله هیچ چی رو نداشتم ولی چیزایی که می خواستم بنویسم توی سرم می چرخید .برای خلاصی از این سر درد مجبور شدم بنویسم تا ببینم چی میشه .ا

لان یه سری به بانوی جنگل زدم .از طلاییه و شهدا نوشته بود منم حال معنوی بهم دست داد و یاد بچگی افتادم یاد اون موقعی که به خاطر کار بابام مجبور شدیم بریم ابادان .میگم مجبور چون تازه اتش بس شده بود وهنوز معلوم نبود چی میشه .بابای بیچاره یه سال تنها اونجا موند چون اوضاع خطری بود ولی بعد ما هم رفتیم ۱۱-۱۰ سالم بود وقتی رسیدیم ابادان هیچ پرنده ای پر نمی زد تو خانواده های نیروی انتظامی مابودیم و یه  ابادانی .

مایحتاج زندگی مون رو از پادگان تامین میکردیم چون نه مغازه ای باز بود نه نونوایی .تو مدرسه اونقدر شاگرد کم بود که بچه ها مخلوط بودن .وای که چه دورانی بود ما که تو صلح اونجا بودیم اونایی که توبمباران و جنگ بودن چیکار می کردن .خونه ها خراب در و دیوارا ترکش خورده زمین پر از وسایل شکسته و داغون .روی بعضی دیوار ها و زمین اثر خون بود یعنی اونجا کبوتری پر کشیده بود یا پرش شکسته بود .

عجب حال و هوایی بود یادش بخیر . هر وقت از کوچه هاش میگذشتم دلم یه جوری می تپید این حس که تو این کوچه ها رزمنده ها و بسیجی ها عبور کردن و شهید شدن  تو همین خونه ها زن ها و بچه ها زیر اوار موندن دلمو می سوزوند. واقعا انگار کسی همرام بود  کسی اونجا حضور داشت خیلی عجیبه ولی تا حالا یادم نبود.

حیف که اون موقع بچه بودم و چیز زیادی نمی فهمیدم و گر نه کلی حال میکردم تو اون همه معنویت .ای کاش الان اون موقع بود .......